kombimizin bozuk olduğu şu günlerde havalar gittikçe soğurken, projeler gittikçe uzuyor.

gece. çok soğuk.

blogumdan seabear dinleyip geriye yaslanmış gözlerimi kapatmakla kapatmamak arasında tereddüt yaşıyorken, kucağımda günümün ne kadar da mutlu geçtiğini anlatan bir günlük yazısı yazmış olmayı ve o kalın kapaklı ağır defteri yastığımın altına koyup üzerine kafamı koymayı diledim.

bir saniyede oldu bunlar. pıt pıt pıt pıt. zıplamak gibi.

bu arada harici hard diskimin bozulmasıyla yitirdiğim müzik arşivime olan özlemimi blogumdan şarkı dinleyerek gidermek whatever’cılığımı tavan yaptırıyor. (alpdoğan tabiri: whatevercı.)

hah, bir de;

günüm ne kadar da mutlu geçti, sadece günlüğüm yok. (bir kaç ay sonra okuyan-ve hala vadevırcı olmamasını umduğum- kendime not.)

eve çıktığımdan beri internet bağlatamamış olmam ve bu durumun şu sıralar hoşuma bile gitmeye başlaması beni mutlu ediyor. çünkü müthiş bir kontrol manyaklığım olduğunu farketmiş ve de bu konuda birşeyler yapmanın işime gelmeyeceğini kendime kabul ettirmiş halde tıklamaya adanmış bir hayat yaşıyordum. şuan güzel. “bakınıyorum.” cümlesi az kullanılmalı artık evet ve sadece belirttiği eylemden ibaret olmalı ilettiği. benim için yani.

işte bir de gaziantep ve urfaya gittim proje için ve “oradakiler çok samimi, buradaki hayat çok üzücü” minvalli konuşmalar yapan şehirli teyze olarak döndüm. malesef. ama çok güzeldi. gerçekten bak. öyle o kadar. çok üşengecim de..

“artık böyleyim” deyince cık, “böylesin” denince hemen.

2.senenin sonunda yurttan çıkıp taşınmak üzere olduğum evdeki ilk rüyamda “please röyksopp kill my parents!” adlı bir mtv programında röyksopp ikilisiyle birlikte türlü çılgınlıklar yaparak amerikalı ergen bir çocuğun hintli üvey babasını puzzle duvarlı bir mağarada yakalayıp öldürmeye çalıştım.

bu ev güzel olacak.

yapamayacağımı farkında olmadan sezdiğim, daha sonra kendimi yine farkında olmadan buna inandırdığım konularda acizliğimin farkına varmamak için yine farkında olmadan yararıma olabilecek şeyleri düşünmeyi unutmuşum.

bir şekilde gözlerimi kısıyorum sanırım yaşarken.

notun kendime kısmı: AÇAYIM.